O día 5 de agosto é o día elexido no calendario para a celebración da patroa da miña aldea. Ese día o culto réndeselle a Virxe das Neves. Ainda que esto non debería ser así, cando este día non cae a fin de semana, a celebración resérvase para o fin de semana seguinte o día 5. Ese fin de semana, anque non se pode falar dunha celebración a gran escala dadas as limitacións que caracterizan este tipo de aldeas e tamén as limitacións económicas que imposibilitan a contratación de grandes orquestras, os veciños reunimos nas nosas casas aos familiares e amigos, que do ano anterior xa quedaron convidados.
Coma en toda festa deste tipo, a mañá do sábado amence cos primeiros estoupidos das bombas que anuncian ás aldeas lindantes que Bidueira está de celebración. Mentras uns poucos van á misa, as amas de casa máis afaenadas quedan preparando o xantar.
Xa despois de comer, e mentras os mozos e mozas empezamos a recaudar para paga-los grupos dese ano, os demáis veciños xuntanse a parolear agardando que a orquestra empece a tocar.
Pola noite, logo de cear e de deixar todo recollido para o seguinte día, os máis audaces aínda se atrven a seguir de troula ata case o amencer.
O domingo é o gran día por excelencia e aínda que o traballo non cesa para atender os nosos convidados, todo se deixa de lado cando chega a hora da misa e máis da procesión, onde ademáis temos ocoasión de lucir o traxe que de seguro estreamos nese momento.
O día transcorre entre a atención ós forasteiros que ese día nos acompañan e as ganas de que a celebración da nosa aldea nunca remate, xa que eso suporá o fin dalgo no que estamos pensando todo o ano e , ó mesmo temp osuporá o inicio dos preparativos para o próximo ano.
Xa cara as 12 da noite o cansazo apodérase de todos e ante os aplausos e os últimos foguetes a festa dase por rematada, aínda que moitos seguen con ánimo para aproveitar a queimada que pon fin “á festa de Bidueira”.
No hay comentarios:
Publicar un comentario