Quizais o máis importante
para calquera Terra
e que os seus habitantes
se enorgullezan dela.
E eso o que acontece
con tódolos galegos
que sentimos admiración
de nacer onde nacemos.
¿Cómo esquecer dende cativos
a frescura da natureza,
a brisa que ven do mar
ou o aire da serra?
¿Cómo evitar a saudade
ó verse lonxe do lugar
e as ganas que aparecen
de regresar ó noso lar?
Pero se existe un termo no diccionario,
que defina a nosa Terra
teremos que ir buscando
ata chegar a “aldea”.
Pero esta definición,
que podemos atopar
non amosa para nada
o significado real.
Xa que ese pequeño conxunto,
de casiñas moi pegadas
é na sua realidade
unha convivencia diaria.
Un conxunto de veciños,
unidos pola amizade
que se demostra cando algún deles
ten algunha necesidade.
¿Cómo explicarlle a unha persoa
que se críe na cidade
o que unha aldea
representa en realidade?
¿Cómo definir a confianza
de entrar na casa allea
coller a cousa necesaria
sen ningun tipo de problema?
¡E a ledicia que se sente
ó de novo regresar
e ver xa dende lonxe
unha cheminea fumegar!
Ou ver unha fiestra aberta,
xa despois de espertar,
sinal de que o veciño
a faena vai comezar.
E xa durante o día
que bonito é pasear,
rúa arriba, rúa abaixo
e unha conversa botar.
E é que existe un sentimento,
practicamente descoñecido
que só se pode explicar
dende onde un é nacido.
A pena deste “mundiño”
é a escasa poboación,
que cada día diminúe
e non se atopa solución.
As aldeas quedan baldeiras
e sen ningún rapaciño,
e xa durante o inverno
case non se ve un veciño.
Quizais o que nos queda
só é resignación,
e levar por lonxe que vaiamos
a nosa aldea no corazón.
Adicada á aldea de BIDUEIRA (Manzaneda)
