OS NOSOS RECUNCHOS

Bidueira, como xa expliquei, se por algo se caracteriza, é por ser unha aldea moi pequena, polo que non podemos presumir de altas torres ou importantes monumentos, pero sí estamos moi orgullosos dos nosos pequenos recunchos ou espacios que por un ou por outro motivo teñen certo recoñecemento na aldea.

No cima da aldea está unha pequena capela e ó seu redor unha praza que, por proximidade chamamos: “A Capilla”. Esta capela, pese ó seu reducido tamaño, coidámola con esmero xa que,ademais de que non temos outra cousa, foi nela onde todos os veciños recibimos o bautismo, fixemos a 1ª Comuñón, e mesmo algúns ata casaron nela.

Na Capilla, tamén asoma o forno comunal, que a diferencia de outras aldeas galegas onde este espacio xa está derrubado ou sen ningún uso, aquí aínda que en menor medida de anos atrás, séguese empregando para facer un bo pan caseiro, reunirse nalgunha ocasión e sobre todo para asa-lo cabrito o día da festa.

Nesta “praza” é onde tamén está un dos pozos para lava-la roupa a man e ó lado, outro para abebera-lo gando. Nun dos extremos atópase unha das dúas fontes, a fonte “da Virxe das Neves”.

Se baixamos pola aldea, no medio, atopamos outra fonte e outros dous pozos, de semellantes características ó xa mencionado.

Moi preto encontramos “a Praza”, que aínda que tamén é de reducido tamaño é a que acolle as conversas dos domingos no banco que nela hai e que os propios veciños construíron. Tamén é aquí onde aínda de cando en vez se poden ver uns rapaces correndo detrás dunha pelota.

No fondo da aldea, que tamén é a entrada, está “O Santiño”, un santo metido no medio da fachada da casa do Leonardo. Ó seu carón atópase a adega deste veciño, que tamén serve de sitio para botar unha agradable conversa entre veciños.

Dous ríos son os que temos máis próximos á aldea, que en realidade son o mesmo. Estes, anos atrás en maior medida que agora, facían de piscina no verán para os máis novos. Son “ O Pontón” e “As Pasadas”. O primeiro é mais ou menos o que fai de separación entre Bidueira e Requeixo, outra aldea próxima que anteriormente mencionei.

Estes tan só son algúns dos nosos recunchos, que aínda que non son famosos nin valiosos, nos conservámolos con moito aprecio. Oxalá nunca os vexamos abandonados!!!

"UNHA RONDA DE FOLIÓN EN LISBOA"

Aínda o reloxo non marcaba as 4:30 da mañá do día 3 de maio cando o Grupo de Manzaneda comezou a súa aventura. O autobús saíu cargado cos bombos, aixadas, vestiario e demais apeiros necesarios para que o “noso fulión”se fixese coñecer polas rúas de Lisboa.

O camiño transcorreu sen complicacións ata que cara as 11 da mañá as 50 persoas saímos do autobús para coñecer a primeira poboación portuguesa visitada: Aveiras.

No Restaurante Pôr do Sol foi onde tivo lugar o xantar e foi alí onde tamén onde coñecemos á nosa guía que nos axudou nos nosos desprazamentos en terras portuguesas. Tamén neste local puidemos ver ós nosos veciños de Viana do Bolo ou Vilariño de Conso que tamén participaban co seu correspondente folión.

Xa rematado o xantar, cada grupo subiu de novo ó seu autobús tomando dirección Lisboa para de novo facer parada na “Casa do Alentejo”, onde tivemos que vestirnos e prepararnos xa que o desfile estaba a piques de comezar. Entre as presas por vestir as mázcaras, as dificultades coa lingua portuguesa e as gañas de empezar a tocar, non faltaron as risas e a boa conexión entre as 50 persoas.

Alá polas 17:30 (hora portuguesa), ante a mirada de moitos visitantes, chegou a hora de que os bombos e aixadas de Manzaneda comezaran a soar na Praça do Rossio cara a Praça do Comércio. Os que tocaban ¡como non! ían uniformados cuns serxeis que se conseguiron para a ocasión e pantalón negro; e as mázcaras e a figura do toro engalanáronse coma de costume: en Lisboa, coma se fose lnunha das nosas aldeas, tratábase de ser nós mesmos, ensinar o noso folión tal como é.

Unha vez rematado o “ III Desfile da Máscara Ibérica”e aínda que a calor e o cansazo se apoderaban dos participantes, de novo, non faltaron as bromas cos demais grupos.



O seguinte destino foi o Parque do Campismo de Monsanto, o cal, unha vez desfeitas as maletas e xa sen o noso vestiario característico, abandonamos para dirixirnos de novo ó centro de Lisboa, onde a cea nos agardaba. Despois desta, a festa seguiu ó longo da noite, alomenos entre os máis novos. Á mañá seguinte, pese ás poucas ganas de erguerse e as caras de sono dalgúns, o almorzo estaba preparado para nós. Tras el, abandonamos o local de aloxamento, deixando que o nosa “pandilla” tomase o resto da mañá libre para que cada un puidera gozar da capital portuguesa ó seu antollo.

O noso encontro foi na Praça do Rossio, e dende alí acudimos ó Restaurante Leao D´Ouro. Unha vez rematado o xantar, o que nos agardaba era de novo unha longa viaxe que deu pé a moitas risas, bromas, comentarios e tamén a algunha soneca.

Xa eran preto das 12 da noite cando chegamos a Manzaneda, onde o desexo de todos era abandonar o autobús. Foi aquí onde tamén todos puxemos fin a unha nova andaina da nosa vida.

Supoño que, como en todo, a opinión sobre este episodio pode dar para todo pero tamén creo que se tratou dunha fin de semana inesquecible para todos nós. Como membro do Consello do Folión e, polo tanto como unha das organizadoras do acontecemento, creo aínda que todo é mellorable, aínda que isto require paciencia e esforzo, para os que vivímo-lo fulión e non o mezclamos coas envidias, coa política ou con outros temas que non conducen a nada, dicir que o tentamos facer o mellor que puidemos e que foi esta unha grande oportunidade: “que o noso fulión cruce a s fronteiras e non morra é algo que a todos nos debe encher de emoción”.

Por último, noraboa a Portugal por este acontecemento,agradecidos pola invitación, así como, debemos dar grazas a todos os que participastes tanto coa vosa presencia en Lisboa coma con outro tipo de apoio nunha das primeiras andainas do Consello do Folión. E grazas tamén á Estación de Montaña de Manzaneda, ó propio Concello e a outros organismos colaboradores.