ALGÚNS ALCUMES ESCOITADOS EN BIDUEIRA

Se por algo se caracterizan as pequenas aldeas galegas é porque nelas, os veciños se coñecen moito mellor ca polo seu propio nome, polo alcume que herdaron dos seus antepasados ou que, sinxelamente se lle impuxo sen unha razón realmente xustificada.

En Bidueira, como non podía ser doutro xeito, dende o cima ó fondo da aldea todos temos algún alcume que nos identifica ante o resto dos veciños e , moitas veces, cruzan as propias fronteiras e chegan a aldeas lindantes.

Así podería comezar polo “Santiño” e alí atoparíame coa casa do PENÍN, un antigo mote que veu herdado polo apelido, é que hoxe en día está moi estendido.

Un doas máis coñecidos é o dos PULEIROS, na actualidade un nome moi estendido ó tratarse dunha familia de grandes dimensións.

Non sei se unha vaixela completa pero PLATO si que temos, aínda que este non viva en Bidueira, nunca defrauda a súa patria.

Algo máis arriba atópome cos CHOZAS, e máis en concreto, co LINCHÓN, supoño que este nome veu dado, coma case todos, por mor de que algún día a alguén se lle ocorreu chamar así ó Ricardo e á súa familia e o nome se foi estendendo.

Outro alcume é o dos OS PEIXES, entre os que me debo incluír eu, e que creo que se caracterizan por ser pequenos torbellinos sen parada.

Tamén atopamos a casa dos NAVAREGAS, un nome que penso que foi tomado da rúa, ou zona da aldea que recibe o mesmo nome. A esta familia tamén pertencen o CIEN e o TARIRO. Este último un mote máis moderno que veu dado polos amigos dos sábados á noite.

OS MAGANOS tamén están presentes en Bidueira, e de estes creo que aínda me podo considerar tamén algo herdeira.

Xa como veciño meu, alá cara o cima da aldea, está o PENDEJO, pola súa afección á feitura de pequenos alpendres.

Estas tan só son algunhas mostras dos bautismos feitos entre veciños e que, nunca teñen ánimo de ofender, é ó mesmo tempo, tampouco admiten que ninguén se sinta ofendido por que o chamen cu nome que non foi o que lle puxeron os seus pais.

Aquí quedáronme sen mencionar algúns nomes que usamos entre nós e que non sei como, pero todos coñecemos os dos demais pero ninguén coñece o seu. Unha vez máis, este pequeno secreto tan só se trata dunha broma, nunca dun insulto.

De novo, dicir que esta forma de tratarse entre os veciños tan só é un bautismo máis, moi típico entre os galegos, e que parézanos ben ou mal creo que xamais o imos poder evitar.

Unha disculpa anticipada nesta entrada por algún mote dos meus veciños que de seguro me deixei olvidado.